Poddanie się leczeniu odwykowemu jest z reguły czynem dobrowolnym, ale ze względu na szkodliwość społeczną osób uzależnionych od alkoholu zostały także przewidziane sytuacje przymusowego poddania leczeniu odwykowemu.

Zgodnie z ustawą o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, osoba, która jest uzależniona od alkoholu może zostać zobowiązana do leczenia. Dotyczy to sytuacji w której poprzez nadużywanie alkoholu powoduje ona rozkład życia rodzinnego oraz demoralizację małoletnich. Jest to możliwe także wtedy gdy uchyla się ona od pracy lub też systematycznie zakłóca spokój i porządek publiczny.

Wówczas osoba taka kierowana jest przez biegłego na badanie oraz po wydanie opinii i wskazanie zakładu leczniczego. Na wskazane badanie kieruje gminna komisja rozwiązywania problemów alkoholowych, a z wnioskiem do komisji o skierowanie może zwrócić się każda osoba, która udokumentuje jeden z powyższych przypadków w którym możliwe jest zastosowanie takiego rozwiązania.

O zastosowaniu obowiązku leczenia odwykowego orzeka sąd rejonowy, który wszczyna postępowanie w tej sprawie na wniosek gminnej komisji rozwiązywania problemów alkoholowych lub prokuratora. Do wniosku dołącza się także zebraną dokumentację oraz opinię biegłego. Orzeczenie sądu o obowiązku leczenia w stacjonarnym lub niestacjonarnym zakładzie lecznictwa odwykowego zapada w toku rozprawy. W przypadku, gdy osoba uzależniona dobrowolnie nie stawi się w zakładzie możliwe jest jej przymusowe doprowadzenie przez Policję. Ponadto, osoba skierowana na przymusowe leczenie nie może opuszczać terenu tego zakładu bez zezwolenia kierownika. Taki obowiązek poddania się leczeniu trwa jednak nie dłużej niż 2 lata, a orzekając o obowiązku poddania się leczeniu sąd może ustanowić także na ten czas nadzór kuratora.

Brak podobnych artykułów.